GOAL GETTERS

Na regen komt positieve kracht

5 powervrouwen toverden een negatieve situatie om tot iets kostbaar en moois.
Na regen komt zonneschijn zeggen ze wel eens maar zelfs tijdens zo’n regenachtige dag zie je het spreekwoordelijke licht niet meer. Je voelt je futloos en vooral vreselijk slecht. The Goal Getter ging in gesprek met vijf powervrouwen die een negatieve situatie omtoverden tot iets moois. Hello good vibes!

Ziekte

Chloë ging door een fysieke en mentale hel. Vandaag studeert ze interieurvormgeving en is ze erg gelukkig.
Op vrijdag 13 februari 2015 veranderde mijn leven drastisch. Mijn lichaam keerde zich tegen mij en schreeuwde het is genoeg. Mijn leven kende daarna een zowel positieve als negatieve draai. Het negatieve aspect was dat ik door een fysieke en mentale hel ben gegaan, maar het positieve was dat ik wist dat er iets moest veranderen. Vandaag kan ik met trots zeggen dat ik mijn lichaam, gedachten en emoties onder controle heb. 
Tijdens het zesde middelbaar liep mijn ziekte zo hard uit de hand dat ik niet meer in staat was om naar school te gaan, ondanks ik recht had op bednet en thuisonderwijs werd dit mij niet gegeven. Op steun van de school moest ik niet rekenen en daarom besloot ik mijn diploma op mezelf te halen via examencommissie. Afgelopen zomer behaalde ik mijn secundair diploma.
De periode tussen mijn diploma behalen en waar mijn persoonlijke hel begon, heb ik intens aan mijzelf gewerkt. Deze weg ging niet zonder slag of stoot. Dat is vandaag nog steeds mijn prioriteit, aan mezelf blijven werken en mijzelf op de eerste plaats zetten. 
Zou je sowieso je passie hebben gevonden, denk je?
Nee, mijn dromen en leven van toen zijn erg verschillend met hoe ik nu in het leven sta. Nu kan ik met trots zeggen dat ik gelukkig ben met de persoon die ik ben. Niemand had gedacht dat ik nog ging verder studeren, ik zelf ook niet.
Onderweg heb ik ook één van mijn beste vriendinnen verloren. Ik heb die periode iedereen geholpen, behalve mezelf. Moraal van het verhaal: zet jezelf op de eerste plaats, hou van jezelf en werk elke dag aan de persoon die jij wil zijn. 
Chloë
De grootste levensles na deze periode?
Om het allemaal in één woord te gieten, giet ik het in self love. Self love lijkt vandaag wel een hype. Dit zou geen hype mogen zijn, we zouden altijd van onszelf moeten houden, niet enkel wanneer het ‘in’ is om je curves te omarmen. Op het einde van de rit ben jij de persoon die 24/7 met zichzelf moet leven en niemand anders. Ik heb geleerd om van mezelf te houden. Ik heb geleerd om van mijn weelderige bos krullen te houden, om mijn lichaam te omarmen en van mijn zwakte een sterkte te maken. Ik vergelijk mijzelf niet meer met anderen. Iedereen heeft zijn eigen weg af te leggen en er bestaat niet iets zoals een normale tiener. Wat mij nog het meeste heeft geraakt, is dat je iemand anders pas kan helpen als jij zelf sterk in je schoenen staan. Onderweg heb ik ook één van mijn beste vriendinnen verloren. Ik heb die periode iedereen geholpen, behalve mezelf. Moraal van het verhaal: zet jezelf op de eerste plaats, hou van jezelf en werk elke dag aan de persoon die jij wil zijn. 
Vicky, mama van twee kinderen ging voluit voor haar passie na een periode van heel veel verlies en verdriet. Vandaag gaat ze volledig voor het diploma leerkracht secundair onderwijs.
Ik heb altijd gewerkt. Ik begon toen ik 19 was en stopte (tijdelijk) met werken in juni 2019. Vorig jaar in september begon mijn nieuw avontuur op de schoolbanken. Ik volg een regulier traject van 3 jaar voor mijn Bachelor Secundair Onderwijs. De bedoeling is om na deze opleiding mijn carrière verder te zetten als leerkracht. Dit combineer ik met mijn fulltimejob als mama, huishoudster, kok, partner en alles wat nog bij mijn gezin hoort. Iets wat een enorm uitdagende combinatie is. Ik heb gelukkig enorm veel steun van mijn partner en familie, wat wel nodig is anders kom je er niet.
De wereld op zijn kop…
Op 2 juni 2018 stond mijn wereld even stil. Mijn grootmoeder had kanker en die was volledig uitgezaaid. Moeke was mijn grote steun en toeverlaat. Ze was mijn beste vriendin, een tweede moeder.
Moeke heeft palliatieve verzorging gekregen. We hebben allemaal ons best gedaan om de laatste dagen die ze had zo mooi en aangenaam mogelijk te maken. Eind juni moesten we afscheid nemen van haar.
Een paar maanden later kreeg ik veel maagpijn. Stress dacht ik. Helaas werd de pijn alleen maar erger. Ik had erg veel schrik om naar de dokter te gaan na de ervaringen met mijn grootmoeder. Ik kon niet meer eten of toch heel weinig. Niet veel later ben ik met tranen in de ogen toch naar de dokter gegaan. Meteen richting het ziekenhuis. Na heel wat onderzoeken konden ze geen oorzaak vinden. Bijna twee maanden lang hebben ze met het idee gespeeld dat er misschien toch ergens iets zou zitten wat kanker zou kunnen zijn. Na veel nieuwe onderzoeken is er uiteindelijk een auto-immuun ziekte vastgesteld op de pancreas. Opluchting! Niet dat dit geweldig nieuws is maar het alternatief is slechter.
Ik kon me niet meer focussen op mijn huidige werk en was er niet meer gelukkig. Alles wat ik op die korte periode heb meegemaakt, heeft me aan het denken gezet. Over wat ik wilde doen in het leven.
Zo ben ik beginnen onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om opnieuw te studeren. Conclusie? Het nieuwe avontuur is wel haalbaar!

Je beseft pas hoe kort het leven is als je zo’n zwaar verlies meemaakt, denk ik. Of zo heb ik het toch zeker ervaren.

Vicky
De grootste levensles na deze periode?
Het leven is te kort. Als je iets wil in je leven – hoe moeilijk het ook misschien kan zijn – ga ervoor. Neem niets of niemand vanzelfsprekend. Verspil je tijd niet aan kleine, stomme ruzies of iets gelijkaardigs. Trek je niet aan wat een ander van je denkt of zegt, het belangrijkste is dat jij gelukkig bent.

Die grote kinderwens

Phaedra heeft een grote kinderwens die voorlopig nog niet is ingevuld. Naast het intense fertiliteitstraject, bouwt ze haar carrière als weddingplanner in bijberoep verder uit.
Tweeëneenhalf jaar. Zolang probeer ik om mama te worden maar het lijkt ons niet gegeven. Eén jaar heb ik alles opzijgezet omdat ik toch binnenkort zou zwanger zijn. Maar binnenkort blijkt eeuwig te duren.
Ik heb een jaar lang mijn bijberoep opzijgezet voor onze kinderwens. Wat nut had het om een eigen zaak uit de grond te stampen als ik binnenkort toch al mijn energie zou nodig hebben voor ons kindje? Ik wilde ook niets liever dan een kindje. Een jaar later – net in de kerstperiode – had ik niets in handen. Geen kindje en ook geen eigen zaak. Dat besef was een zware dobber. 
Vandaag zet ik mijn bijberoep niet langer aan de kant. Ik durf berekende risico’s te nemen en geniet van de kleine stapjes vooruit. Ik wil iets opbouwen, iets duurzaams uit de grond stampen voor mezelf. Zou ik zo ver staan zoals ik nu sta, zonder het fertiliteitstraject? Waarschijnlijk al veel verder want ik durf nu nog niet volledig te springen. Ik kan nu beter relativeren en ben sterker in het verwerken van tegenslagen. Ik bewonder mijn wins veel meer dan vroeger en bekijk mijn fails op een heel andere manier dan ervoor. 

Mijn grootste les na deze moeilijke periode? Ik hecht nu veel belang aan het investeren in betekenisvolle relaties en zeg ook makkelijker nee aan energievreters die het niet waard zijn.

Phaedra
Wat is de grootste les die je geleerd hebt uit deze moeilijke fase? 
Bewuster omgaan met alles. Met personen, tijd, voeding, geld, intuïtie en ga zo maar door. Ik hecht veel belang aan het investeren in betekenisvolle relaties en zeg ook makkelijker nee aan energievreters die het niet waard zijn.
Ik heb moeilijke keuzes moeten maken op persoonlijk vlak, waardoor ik op zakelijk vlak heel snel relativeer. Ik ga dat gewoon proberen en doen, want wat is nu werkelijk het ergste dat er kan gebeuren? Ik heb ook geleerd dat je aan andere mensen niets kan veranderen, maar dat je aan je eigen attitude wel kan werken. If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change your attitude. Tot slot heb ik ook geleerd dat ik nog een lange weg te gaan heb wanneer het gaat over persoonlijke groei. Gelukkig heb ik vooral erg veel zin in dat proces!  

Burn-out

Sandrine leefde op automatische piloot voor een lange tijd. De laatste crash was het begin van iets nieuws. Niet veel later begon ze met een eigen massagezaak.
Ik werkte vier dagen in de week als management assistant in een groot advocatenkantoor dat enkel en alleen voor grote bedrijven werkt. De setting was voor mij heel stresserend.
Tien jaar geleden volgde ik mijn eerste massagecursus en het bleef niet bij die eerste keer. Al heel mijn leven lang al koesterde ik een grote interesse voor cosmetica, gezichtsverzorging en relaxatie. Na die eerste praktische les kreeg ik tonnen energie; een nieuwe wereld ging voor mij open. Het geven en krijgen van massages gaf mij innerlijke rust.
In 2013 openden mijn man en ik onze massagepraktijk in bijberoep. De combinatie met mijn andere job en massagezaak was voor mij behoorlijk pittig. Mijn job was al lang mijn passie niet meer en dus was ik al een lange tijd op automatische piloot doorgegaan.
Had je de burn-out zelf zien aankomen?
Ik heb het zelf voelen aankomen want het was niet de eerste keer meer dat ik instortte. Daarvoor was ik al drie keer gecrasht maar keerde ik snel weer terug naar mijn werk, ook al was ik er nog niet klaar voor. Ik heb meermaals aan de alarmbel getrokken bij mijn bazen maar het heeft te lang geduurd vooraleer er versterking kwam.
Het ging niet beter op mijn werk, zelfs met de nieuwe collega erbij. De werkdruk was nog altijd even hoog. Tijdens de kerstvakantie ben ik nog eens gecrasht. Ik kon fysiek nog weinig doen. Ik wilde strijken maar dat lukte mij amper. Ik rustte continu uit in de zetel en had ook liever niet zoveel mensen in mijn buurt. Een gesprek voeren was moeilijk. In het begin van die vakantie dacht ik dat ik gewoon wat moe was door het stressvolle jaar maar de situatie verergerde nog en kon ik niet stoppen met wenen. Niet veel later ben ik 14 maanden in ziekteverlof gegaan.

Voor mij is het een hele grote opluchting dat ik eindelijk voor mijn passie kan gaan. Eindelijk eigen baas en niet meer in die ratrace van een hoog competitieve omgeving.

Sandrine
Voor mij is het een hele grote opluchting dat ik eindelijk voor mijn passie kan gaan. Eindelijk eigen baas, op eigen tempo werken en niet meer in die ratrace van een hoog competitieve omgeving.
Wat is de grootste les die je geleerd hebt uit deze moeilijke fase? 
Zorg goed voor jezelf en zet jezelf op de eerste plaats. Ik heb dit ook moeten leren want ik zette eerst mijn gezin en anderen voorop en dan pas mijzelf. Daarom was ik jammer genoeg zo fysiek moe en moest ik wel rusten.
Niet alleen voor jezelf zorgen is belangrijk, ook moet je mildheid een plek geven in je leven. Dagelijks mediteer ik, rust ik uit en prop ik mijn agenda vooral niet vol. Ik leef ook soberder en dat doet echt zoveel deugd. Vroeger ging ik de stressperiodes compenseren met een handtas of een ander kledingstuk maar dat levert later niets van voldoening op.
Nu is mijn kostbaarste goed tijd. Ik kan genieten van een kop thee thuis met zicht op de tuin of een goede wandeling. Ik heb dagelijks die frisse buitenlucht nodig. Nu voel ik mij meer verbonden met mijn lichaam en de natuur dan ooit.
Dorien ontdekte haar passie na een stevige burn-out enkele jaren geleden. Opruimen en ruimte creëren hebben haar zoveel geholpen toen ze thuis zat dat ze er intussen haar bijberoep van maakte.
Als je me 10 jaar geleden zou verteld hebben dat ik op mijn 29ste compleet uitgeblust en opgebrand ging zijn, dan had ik eens goed gelachen. Tot dan werkte ik 7,5 jaar voor hetzelfde bedrijf, kreeg ik niet slecht betaald en had ik de tofste collega’s. Toch ben ik mijn werkvreugde onderweg verloren. Mijn takenpakket aan de ene kant en interesseveld aan de andere kant konden niet verder uit elkaar liggen. Toen ik daar op een gegeven moment twee fulltime functies combineerde, liep het mis. Ondanks de hoge werkdruk en continue stress zag ik de burn-out zelf niet aankomen. Gelukkig zag mijn moeder wel dat het niet goed met me ging en heeft ze me letterlijk naar de huisarts gesleurd, zelf zat ik nog volledig in de ontkenning.
Als je me 10 jaar geleden zou verteld hebben dat ik op mijn 29ste compleet uitgeblust en opgebrand ging zijn, dan had ik eens goed gelachen.
Dorien
Momenteel zijn we weer enkele jaren verder en kan ik zeggen dat het grootste lichtpunt dat ik door deze donkere periode heb ontdekt: mijn passie voor organiseren, orde en opruimen. Vandaar de naam van het bedrijf dat ik oprichtte: Helder Huis. Ik leerde terug voelen waar ik blij van word. In eerste instantie door mijn eigen spullen op te ruimen, door letterlijk ruimte te creëren in mijn huis en hoofd. Daardoor ontstond er een lichtheid en vrijheid die ik nooit eerder heb ervaren. Die gevoelens van vrijheid, opluchting en trots zie ik ook keer op keer bij mijn klanten terug. Ik ben elke dag dankbaar voor dat gevoel, dat ik daarin voor hen iets kan betekenen.

Jennifer - people call her Jenny - is de founding mum van The Goal Getter, de feel good lifestyle website van België. Als ze niet bezig is voor The Goal Getter, zit ze vaak met haar neus in de kookboeken. Vaak op zoek naar een eenvoudig maar pittig (plantaardig) recept. Heeft ze geen zin om te koken? Dan probeert ze mét plezier de hipste restaurants uit.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *