GOAL GETTERS

LET’S GET REAL! Over borderline, therapiesessies, een zelfmoordpoging en verkrachting.

Het verhaal van Goal Getter Laura

“Jennifer, wat is een Goal Getter voor jou?”. Zo kwam het gesprek met Laura op gang. Ik vertelde haar dat het verhaal van The Goal Getter anders is. Een Goal Getter vertelt niet alleen dat ene succesverhaal van een ondernemer. Het gaat ook over iemand die na lang twijfelen eindelijk begint te sporten, of die eindelijk zichzelf graag ziet na een eeuwige strijd. Dat is voor mij een Goal Getter. Iemand die op zijn of haar manier persoonlijke goals wil bereiken. Maakt niet uit hoe. Niet veel later bereidde ik het interview met Laura voor en deed ze haar ongelofelijk moeilijk maar moedige verhaal.

Ik in de Vooruit in Gent, zij thuis op haar slaapkamer. Vaak leek het alsof ik enkel met Laura daar was. Was dat het geval door de intieme gespreksonderwerpen of omdat Laura een ongelofelijk warm persoon is waarmee je meteen een klikt voelt? Een combinatie van beide, vermoed ik. Eén ding is zeker. Het gesprek met Laura blijft hangen, want het is een verhaal met vallen en opstaan. Maar dan echt met vallen en opstaan in het kwadraat. Net daarom is Laura vandaag erg sterk, maar ook realistisch.

In het prille begin liep het al mis. Met een vader die haar als klein en jong meisje vaak kleineerde. Die haar het gevoel gaf dat ze zichzelf niet mocht en kon zijn. Dat het niet goed genoeg was. Jaren later maken een moeilijke thuissituatie, stukgelopen relatie en chronische migraine het haar moeilijk om het leven nog als iets moois te zien. In 2015 stort Laura volledig in.

Abnormaal leek heel lang normaal tot Laura nog niet lang geleden ontdekte dat ze eigenlijk al depressief was toen haar vader haar begon te kleineren. De Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis – kortweg PAAZ genoemd – lijkt voor Laura ook niet de perfecte oplossing. Laura krijgt van psychiaters de diagnose borderline en volgde daarvoor dialectische gedragstherapie. Vandaag gaat ze nog geregeld naar een psycholoog.

Het is heel dubbel allemaal. Je krijgt een label maar tegelijkertijd geeft het me ook rust. Ik weet wat ik heb. Ondertussen heb ik na vele sessies theoretische kennis opgebouwd die me nu verder helpen in de praktijk, het echte leven dus.

Het is heel dubbel allemaal. Je krijgt een label maar tegelijkertijd geeft het me ook rust.

Laura over borderline

Zijn er dan adviezen die je nu toepast in je leven? Die je vooruit helpen?

Wat je voelt, is oké. Wrok. Depressie. Verdriet. Uiteraard heb ik vaak nog slechte dagen en nachtmerries die het allemaal moeilijker maken. Dan moet ik beseffen: vandaag is slecht, morgen hopelijk beter. Vroeger kon ik dat niet relativeren. Het is belangrijk om je slecht te voelen. Om de nare gevoelens niet buiten te sluiten, die mogen er ook zijn. Het helpt om trauma’s verwerken.

Ook heb ik geleerd dat ik gevoelens mag en moet toelaten, maar dat ik grenzen moet stellen. Dat is zeker niet gemakkelijk want laat dit net iets zijn wat zo kenmerkend is voor borderline. Even belangrijk: gedachten zijn geen feiten. Vroegere ervaringen doen me sneller negatief denken. Nu denk ik er anders over. Als je wil veranderen, heb je tijd nodig. Om die negatieve gedachten beetje bij beetje weg te werken. Heel vaak is het met vloeken, maar ik kom er wel.

Waaruit haal je kracht, extra motivatie?

Naaktshoots hebben me geholpen om mijn lichaam te omarmen. Ik doe het ook écht heel graag! Instagramaccounts waar body positivity hoogtij viert zoals @bodyposipanda en @jameelajamil. Oh en Lena Dunham! Zij is zo cool! Ik besef nog veel meer door dit alles dat ik kleurrijk wil zijn, geen grijze muis.

Ook zijn dieren voor mij erg belangrijk. Mijn katten bijvoorbeeld. Ze betekenen ontzettend veel voor mij. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ze meer helpen dan mensen. Die onvoorwaardelijke liefde is onbeschrijfelijk.

Die onvoorwaardelijke dierenliefde begrijp ik zeker en vast! Hoe ga je trouwens om met de naaktshoots? Krijg je fijne reacties?

Wel, het doet mij erg goed voelen maar dat is niet altijd het geval wanneer ik een foto post op Instagram. Ik krijg vaak heel erg vieze berichten van mannen terwijl de shoot voor mij niet leidt naar seks. Zelfs niet naar sexy voelen. Het is …

… helemaal niet in die context, veronderstel ik?

Precies! Er is zoveel onbegrip hierover. Een lijf is een lijf. Je moet respect hebben voor een lichaam of voor modellen die zo’n shoots doen.

Ook zijn er zoveel misverstanden over mijn situatie en mentale gezondheid. Ik zit niet thuis omdat ik lui ben, of omdat ik geen zin heb om te werken. Nee, ik heb die tijd nodig om te herstellen. Ik heb hierover vaak een schuldgevoel gehad. Ik wil niet dat andere mensen zich zo moeten voelen want dat is compleet onterecht.

Er is eigenlijk nog iets gebeurd waardoor het moeilijk met me gaat. Nog niet zo lang geleden ben ik verkracht. Vandaag heb ik nog steeds nachtmerries en verlammingsverschijnselen. Over de verkrachting kan ik minder vlot praten, maar toch moet ik het kwijt. Het is niet oké. Het kan niet meer zo verder. Gelukkig was er Slachtofferhulp. Ik ben hen ongelofelijk dankbaar want zonder hen wist ik niet wat ik moest doen. Alles leek wazig voor mij.

Een week nadat ik mijn verkrachting heb aangegeven, nam ik een overdosis medicijnen. Toen dacht ik ofwel pleeg ik de volgende keer écht zelfmoord ofwel leef ik eens deftig goed. Ik heb nu terug zin in het leven. Het feit dat ik dat kan zeggen, voelt als een opluchting.

Let op, het zit nog in mijn lijf maar mijn ouders en beste vrienden hebben me ontzettend gesteund. Ook zit ik in een nieuwe flow. Zo zorgt veganisme voor frisse inzichten én een nieuwe crew en haal ik veel positieve energie uit Instagram.

Het zit nog in mijn lijf maar mijn ouders en beste vrienden hebben me ontzettend gesteund

Zo fijn want ik hoor vaak dat Instagram iets negatiefs is. Het geeft je een slecht gevoel, het is niet realistisch en ga zo maar door.

Dat is ook zo maar ik zoek mensen met een gelijkaardige achtergrond. Zoals @embracingelien. We hebben hetzelfde doel: verbondenheid creëren.

Is het voor jou op dit moment gemakkelijker om na te denken over de toekomst?

Zeker! Ik wil mijn liefde voor mode verder voeden en daar mijn weg in vinden. Ik denk aan opleidingen en naaicursussen om dan hopelijk later een job in de modewereld te vinden. Als personal shopper of stylist bijvoorbeeld. Mensen een goed gevoel geven en ze mooier maken, dat lijkt écht iets voor mij.

Zo eerlijk en vooral zo anders was het gesprek met Laura dan alle andere interviews. Op dit moment werkt ze samen met haar vader erg hard om hun relatie te verbeteren. Met succes want het gaat goed tussen hen vertelde Laura me onlangs. Ook vindt ze haar weg binnen de body positivity wereld met een geslaagde modeshow in samenwerking met The Diversity Catwalk als inspirerend voorbeeld. Laura, YOU GO GIRL!

Volg Laura hier

Jennifer - people call her Jenny - woont in Gent maar is vaak elders op deze aardbol te vinden door haar ongekende wanderlust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *