aya sabi the goal getter
CREATIEF ZIJN,  GOAL GETTERS

9 vragen aan Aya Sabi

“Ik lees om een beter mens te worden. Om mezelf en mensen om me heen beter te begrijpen.”
Aya Sabi. Het is een naam die mooi aansluit bij wie ze is. Hoewel we elkaar ontmoeten via videocall voel ik de zachte, warme persoonlijkheid van Aya. Ze is een schrijftalent waarover de laatste letter nog niet geschreven is. Na haar debuutroman ‘Verkruimeld land’ is het tijd voor een nieuw boek. Redenen genoeg om Aya 9 vragen te stellen.
Wie is Aya?
Ik beantwoord die vraag elke dag anders. Ik ben Aya, 25 jaar. Ik ben studente aan KU Leuven en volg een schrijfdocente opleiding. Ook ben ik altijd ontzettend nieuwsgierig. Ik werk ook aan een nieuwe roman die zal uitkomen in 2021. Inderdaad, ik probeer veel dingen door elkaar te doen. Ik woon al 10 jaar in België, daarvoor woonde ik in Nederlands Limburg. Als laatste zou ik zeggen dat ik ook columniste was bij verschillende nieuwssites. Nu schrijf ik op regelmatige basis voor De Morgen.
Wat maakt je altijd blij?
Wanneer iemand voor mij kookt. Ik denk eraan omdat mijn man vandaag voor mij kookt. Het maakt me blij dat ik na een lange dag niet hoef te koken.
Iets ik echt gelukkig van word? Wanneer ik iets lees waarin ik mezelf herken. Daarom vind ik literatuur erg belangrijk voor dat herkenbare, universele karakter. Het verbindt ons. Of wanneer woorden staan in de vorm zoals ik het precies wil. Dat is één van de redenen waarom het tweede boek even op zich laat wachten.
Literatuur is belangrijk voor mij. Het is een waarheid, een realiteit.
Wat maakt je ongelukkig?
Wanneer ik me niet begrepen voel. Wanneer de ander zijn of haar best niet doet om een dialoog te voeren. Ik heb een heel groot rechtvaardigheidsgevoel. Ik probeer er mezelf tegen te beschermen want zorgt voor sterke emoties. Ik heb voorlopig nog niet geleerd welke handvaten voor mij werken in die situatie. Tegelijk denk ik ook niet dat alle last moet dragen. Zelf moet ik hierin dus nog wat het evenwicht zoeken.
Wil je meer vertellen over het boek dat je het meest ontroerde?
Dat is een heel erg moeilijke vraag. Ik zou iedere keer een ander boek noemen. Voor mij is een goed boek, een boek dat me raakt. In dit geval kies ik op dit moment voor Year of the Elephant van Leïla Abouzeid.
De mate van herkenning of van gewone dingen, dat raakt me. Met haar woordkeuzes, standpunten en literatuur. Ik heb bewondering wanneer mensen boeken schrijven en dat die boeken na 200 of 300 jaar nog altijd relevant blijven.
Wie zijn de rolmodellen die je het meest inspireren over thema’s zoals onrechtvaardigheid?
Connie Palmen, Latifa Az-Zayyaat en Arundhati Roy. Als je hun werken leest, merk je dat hun leven pijn  heeft gedaan. Ik heb het gevoel dat we allemaal in kringen leven wanneer ik hun stukken lees. We maken ongeveer hetzelfde mee maar ook niet helemaal. In woorden kunnen we steun en hoop vinden. Ik geloof oprecht dat literatuur betere mensen van ons maakt. Ik lees om een beter mens te worden. Om mezelf en mensen om me heen beter te begrijpen. Studies bewijzen dit ook. Lezen zou voor minder stress zorgen, ook al lees je maar 6 minuten.

Ik geloof oprecht dat literatuur betere mensen van ons maakt.

Ik zag deze vraag op je Twitter verschijnen en kon het niet laten deze aan jou te vragen. Welk sprookje blijft je het beste bij en waarom?
Alle verhalen die me als kind herinner, zijn me bijgebleven. Ze zijn fantastisch en hebben iets magisch. Ik dacht nooit dat ik zou schrijven. Het leek me toen allemaal zo moeilijk en onbereikbaar. Ik herinner me nog een link met Pinokkio en wanneer zijn neus blijft groeien wanneer er leugens worden verteld. Ik kan zelf ook niet om met leugens. Ik wil liever dealen met waarheid dan dat de leugens me “gelukkig” doen voelen.
Wat is de belangrijkste levensles die je onze lezers wil meegeven?
Ik ben eigenlijk niet iemand die op die manier over het leven nadenkt. Een levensles… Alles verandert zo snel. Er is twijfel over alles. Voor mij is het denkproces belangrijker dan de antwoorden.
Vertel ons je mooiste herinnering die gekoppeld is aan je debuutroman?
Mijn eerste boekvoorstelling. Er kwamen 100 mensen kwamen opdagen. Dat was eigenlijk heel onverwacht. Het weer was niet fantastisch bijvoorbeeld. We hadden echt niet dit aantal mensen verwacht. Het is zo’n fijne herinnering dat ik daarom het tweede boek ook uitstel. Ik wil graag dat fysieke contact, het liefst zoals de eerste keer.
Een ander mooie herinnering is een boekvoorstelling die ik in Genk had. Die avond kwamen er alleen oudere mensen. Dat was niet per se mijn doelpubliek. Achteraf kreeg ik een bericht via Facebook van iemand die vertelde dat ze haar bejaarde moeder die terminaal is, gevraagd had om naar mij te luisteren. Omdat ze wist dat het haar ging goed doen. Blijkbaar had die moeder ontzettend genoten van die boekvoorstelling. Er zijn dagen dat ik me soms afvraag waarom ik dit alles doe. Het antwoord krijg ik dan bij zo’n gebeurtenissen.

Zoals alle verhalen kunnen we het nooit vertellen hoe het écht was. Het is altijd uit een bepaalde blik, ervaring verteld.

Wat is je grootste droom?
Mijn grootste droom… Als ik heel brutaal mag zijn, zou ik heel graag die Nobelprijs winnen maar dat is mijn grootste droom. Let op, ik schrijf niet om die prijs te winnen. Het is een fantasie die me wel motiveert.
Ik wil graag met schrijven meer mensen bereiken, verder dan de Nederlandse en Belgische grenzen. Ik wil zorgen voor meer discussie en gesprekken. Mensen doen nadenken over de onderwerpen die ik behandel in de roman.  Het tweede boek is daarom compleet anders dan het eerste. Het eerste boek was meer op mijn gevoel geschreven. Ik ben toen dicht bij mezelf gebleven. Nu probeer ik alles in vraag te stellen. Alles uit het eerste boek. In het eerste boek is de taal belangrijk. In tweede boek vind ik het belangrijker dat iedereen het kan begrijpen. In mijn eerste boek wilde ik die ruimte voor gesprekken en discussies nog niet. Dat voelde achteraf als zelfcensuur. Het tweede boek is geïnspireerd op verhalen die ik heb meegekregen, verhalen waar andere schrijvers geen toegang tot hebben. Niet per se mijn verhaal maar het zijn wel verhalen die moeten worden gehoord.
Het tweede boek wordt een gelaagd boek. Eentje met 3 personages die op een compleet andere manier vertellen over het grote verhalen. Geen enkel verhaal is compleet. Er ontbreken stukken in die verhalen, het is fragmentarisch. Zoals alle verhalen kunnen we het nooit vertellen hoe het écht was. Het is altijd uit een bepaalde blik, ervaring verteld.

Volg Aya via Instagram

Jennifer is de founder van The Goal Getter, de feel good lifestyle website van België. Als ze niet bezig is voor The Goal Getter, zit ze vaak met haar neus in de kookboeken. Heeft ze geen zin om te koken? Dan probeert ze met plezier de nieuwste restaurants uit.