Mijn vrouwelijkheid nog eens uit de kast halen

Elke maand schrijft Lou over de kleine en grote dingen uit zijn dagdagelijkse leven en welke rol zijn trans identiteit daarin speelt.

“Mag ik je even spreken?” vraag ik aan mijn danslerares nadat ze al enkele weken haar moderne stijl had ingeruild voor bewegingen met een vrouwelijke energie. Ik vroeg haar of ze het niet erg zou vinden als ik haar moderne lessen zou inruilen voor de hiphoplessen die op hetzelfde moment doorgingen in de zaal beneden. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om te verdwijnen uit haar lessen zonder haar een seintje te geven. Ze stelde de terechte vraag waarom ik wou wisselen van stijl. De reden waarom, zorgde ervoor dat ik nerveus en kortademig werd. Ze merkte dat het iets serieus was, dus nam ze me mee naar de kleine kleedkamer zodat niemand ons kon horen. Haar handen sloten de deur terwijl ik nog eens diep uitademde. Ik vertelde haar dat ik een transgender persoon ben en dat ik op dit moment in mijn leven het mentaal niet aankon om in contact te komen met mijn vrouwelijke energie via haar choreografie├źn. 

Het was de eerste keer dat ik uit de kast kwam waarbij het ook als een coming out aanvoelde. Op school had ik het eerder die week aan enkele klasgenoten gezegd. Zij spraken steeds heel open over deze onderwerpen waardoor het eerder als een mededeling aanvoelde dan dat ik iets op te biechten had. De sfeer op school gaf mij een zekerheid waarvan ik nog niet overtuigd was of ik die ook zou terugvinden in die kleine kleedkamer. Ze liet me weten dat ik veilig was bij haar. Sindsdien sprak ze me steeds aan als Lou, wat toen eerder als mijn bijnaam klonk dan als mijn echte naam. Een subtiele aanpassing die niemand opmerkte, maar voor mij wel een wereld van verschil maakte. Die verandering zette ze door wanneer ze de week nadien terugkeerde naar de roots van moderne dans. Mijn lichaam moest zich niet langer wringen in een vervreemde vrouwelijkheid. Ik kon opnieuw plezier vinden in haar lessen.

Onlangs nam ik mijn eerste vogue femme les. Dit is een van de elementen uit de ballroom cultuur die is ontstaan dankzij zwarte transgender vrouwen. Vogue femme onthult al in haar naam dat het een vrouwelijke energie vraagt. Ik was bloednerveus om de workshop te volgen omdat het me deed herinneren aan vier jaar geleden toen mijn geforceerde vrouwelijkheid een expressievorm kreeg in de modern lessen. Nu bracht ik vrijwillig deze kant van mezelf naar boven. Hoewel het nog steeds een beetje stroef aanvoelde, beleefde ik geen grote interne strijd meer. Aangezien mijn lichaam er mannelijker uitziet, voelt mijn vrouwelijkheid niet langer als een eigenschap die op de achtergrond moet blijven. Langzaamaan durf ik mijn vrouwelijkheid steeds meer te omarmen.

Lou

Hoe Lou zichzelf zou omschrijven? "Mijn naam is Lou. Ik ben 21 jaar en studeer Performance in KASK. Ondertussen breakdance ik al 10 jaar en ja, ik ben transgender (lacht)."

Aanbevolen artikelen