COLUMNS

Het eerste woord: ‘Zelfzorg is subjectief’

“Zorg ervoor dat je dichter bij jezelf staat in een wereld die zoveel van je vraagt en van je wilt.”

In het eerste woord geven we het eerste woord aan onze founding mum Jennifer. Met warme woorden sluit ze afgelopen maand af, om dan met veel enthousiasme aan een nieuwe maand te beginnen. Haar dromen, twijfels, zekerheden en onzekerheden lees je hier.

Zelfzorg is subjectief 

“Hoezo werk je jezelf kapot en ben je bezig zelfzorg?” 
Wel, die kwam binnen. 

Het klopte. Ik werkte mezelf (opnieuw) kapot. Voor werk en alle side projects die ik er naast nog heb. Ik had nog zo tegen mezelf beloofd om die grenzen beter te bewaken. En weet je wat, die zoektocht naar evenwicht is oneindig. Er zal altijd iets zijn waar je net te veel of te weinig tijd in stopt. De illusie van evenwicht altijd en overal, die zal ik mezelf niet geven. Bovendien werk ik ook gewoon graag. Het gevaar daarin is dat ik soms zelf niet altijd door heb wat de rush met me doet. Even stilstaan. Even checken. Dat deed ik tot voor kort veel te weinig, dat mag je wel zeggen.
En toch.
Zelfs tijdens die drukke kapotte periode zorgde ik meer dan gewoonlijk voor mezelf. 
Ik ging alsnog wandelen. Om die drukkende to-dolijst even op mute te zetten. Om eens andere lucht in te ademen dan die van home office. De wandelingen duurden nooit lang maar waren genoeg om er weer tegen aan te gaan. Vroeger zou ik denken; ‘Serieus Jennifer, nu nog eens een wandeling doen. Je verliest tijd, kostbare TIJD!’
Ik deed alsnog yoga. Niet zo vaak zoals andere weken – ik doe het bijna elke dag – maar toch, ik deed toch iets van moeite op dat vlak. De rustigere vormen van yoga stonden vaker dan gewoonlijk op het programma om alles wat meer in balans te brengen. Vroeger zou ik denken; ‘Why the fuck yoga?’.
Ik bleef alsnog mijn dankbaarheden noteren. Vroeger bleef ik hangen in die negativiteit en zou ik denken: ‘Hoezo heb ik iets om dankbaar over te zijn, dit was een vreselijke dag. Wat zeg ik, dit was een vreselijke week!’
Ik voelde sneller aan dat ik op iets nee moest zeggen zodat er ruimte was voor wat me meer inspiratie en geluk bracht. Deze vorm van zelfzorg heb ik vroeger zo vaak genegeerd. Jaknikken was mijn cardio. 
Ik bleef geluk vinden in kleine dingen. Hoe gespannen ik me ook voelde, ik bleef aandacht hebben voor het lieve, warme en zachte. Een gezichtsmasker aanbrengen. Het schattige loopje van mijn grappige kat. Of écht tijd nemen voor het liefste lief. 
Zelf heb ik me nooit expert genoemd op vlak van zelfzorg. Zal ik trouwens ook nooit doen. Ik experimenteer ermee. Ik (her)ontdek het na jaren niet voor mezelf te hebben gezorgd. Ook tijdens intense periodes ben ik meer dan ooit bezig met zorgen voor mezelf, maar op mijn manier. Een manier die geen verantwoording vraagt.
We moeten meer praten over verschillende vormen van zelfzorg want het is subjectief, het is voor iedereen anders. Misschien begrijpen we elkaar dan wat een beetje meer. Of misschien ook niet, misschien ben ik té positief aan het worden. Dat kan ook. So be it in dat geval.
Doe wat voor jou goed voelt. Wat jou energie geeft. Probeer eens andere vormen of routines. Waarom niet. Zelfzorg is voor iedereen anders en net daarom vind ik het zo interessant om het over dat thema te hebben. Het is rijk aan informatie. Het is inspirerend. Het zorgt ervoor dat je dichter bij jezelf staat in een wereld die zoveel van je vraagt en van je wilt. 
Zorg voor jezelf, beloofd? 
Liefs 
J.

Over auteur

Jennifer richtte The Goal Getter op, België's gezelligste feel good website. Als ze niet bezig is voor The Goal Getter, zit ze vaak met haar neus in de kookboeken. Heeft ze geen zin om te koken? Dan probeert ze met plezier de nieuwste restaurants uit of ga ze de creatieve toer op met klei.