Een mouw passen aan mijn kleerkast

Elke maand schrijft Lou over de kleine en grote dingen uit zijn dagdagelijkse leven en welke rol zijn trans identiteit daarin speelt.

Met mijn broek half naar beneden, lag ik iets meer dan een jaar geleden op een ijzeren tafel. De verpleegster zette een stevige naald in mijn poep zodat een vloeibare tweede puberteit zich in mijn spier kon nestelen. Langzaamaan zou mijn lichaam verschillende veranderingen doormaken. Hoewel ik al goed op de hoogte was over hoe mijn lijf zich zou aanpassen, waren er toch nog een paar onzekerheden.

Toen ik drie jaar geleden overwoog om testosteron te nemen, had ik enkele vragen gesteld aan een andere transman die al wat verder stond in zijn proces. Het was logisch om bezorgd te zijn om mijn lichaam, maar toch ging de eerste vraag die ik hem stelde niet zozeer over een fysieke bekommernis. Ik polste eerder naar een materialistisch getinte onzekerheid. 

“Het is misschien een rare vraag, maar kan je dan nog steeds in je kleren, of verandert je lichaam ook in breedte en grootte?” Mijn vingers schreven deze woorden bij elkaar waarna mijn duim de verzend-knop indrukte. Het antwoord is altijd ambigue gebleven en heb ik zelf moeten ontdekken in mijn proces. 

Merkkleren werden mij met de paplepel meegegeven. Eenmaal ik oud genoeg was om zelf kleren te kopen, viel mijn getrainde oog dan ook regelmatig op stukken met een stevig prijskaartje. Sinds ik niet meer groeide, gaf ik graag geld uit aan kleren, omdat ik wist dat ik er binnen enkele jaren nog in zou kunnen. Al had deze redenering geen rekening gehouden met het idee dat er op een dag mannelijke hormonen door mijn lijf zouden circuleren.

Na mijn borstoperatie grapte ik met een vriendin dat ik nu wel enkele kilo’s afgevallen zou zijn aangezien een stuk van mijn lichaam letterlijk weg was. De weegschaal had daar een andere mening over. Mijn borsten mochten dan wel weg zijn, maar de hormonen hadden mij een ongekende boost in mijn spiermassa gegeven. Er was vijf kilo bijgekomen. Mijn losse kleren werden aansluitende kledij en de stukken die al strakker zaten, werden te klein. Die laatste categorie bestond uit een bescheiden fortuin die ik heb overgedragen aan mijn zus of die nu ongedragen aan de kapstok blijft hangen. Enerzijds was het een goede oefening om dat materialistische trekje van mezelf onder ogen te komen en te leren loslaten. Anderzijds was dit het ideale excuus om mijn kleerkast weer wat aan te vullen. Noem het een paradox of een gulden middenweg. Het was vooral belangrijk dat ik bewuster werd van het materialistische verlangen dat de maatschappij ons aansmeert, maar dat wil niet zeggen dat we onszelf niet af en toe eens mogen verwennen!

Lou

Hoe Lou zichzelf zou omschrijven? "Mijn naam is Lou. Ik ben 21 jaar en studeer Performance in KASK. Ondertussen breakdance ik al 10 jaar en ja, ik ben transgender (lacht)."

Aanbevolen artikelen