Coloumn: ‘Mijn (t)huis’

Elke maand schrijft Lou over de kleine en grote dingen uit zijn dagdagelijkse leven en welke rol zijn trans identiteit daarin speelt.

Mijn (t)huis

Voor de meesten is het vakantieleven alweer voorbij. Er even op uit trekken zit er nu minder snel in, al heb ik deze vakantie ook voornamelijk thuis gespendeerd. Maar wat betekent dat nu, thuis zijn?
Heb je jouw lichaam wel al eens als een huis gezien? Als een omhulsel waar jij in woont? Mijn lichaam heeft mij altijd gedragen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik kan dansen, sporten, bewegen en dat ik mezelf kan uiten. Hoe hard mijn lichaam er altijd voor mij is geweest, besefte ik pas meer dan ooit op de vijfde dag van de zomervakantie. Dit is de dag waarop ik mijn borstoperatie kreeg. Toen ik wakker werd in het ziekenhuisbed, wist ik dat mijn lichaam het vermogen had verworven om een platte borstkas te hebben. Het voelde wel nog surreƫel. De dag erna, wist ik niet alleen dat ik een platte borst had, maar kreeg ik hem ook voor de aller eerste keer te zien. Terwijl ik in mijn bed naar beneden keek, nam de dokter het drukverband weg. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Wat gisteren nog onwerkelijk voelde, is nu onmiskenbaar geworden. Ik kon mijn euforie nog moeilijk onder woorden brengen, want de pijn op mijn borst zette zich op mijn adem waardoor het lastig was om zinnen af te maken. Toen ik diezelfde dag uit het ziekenhuis werd ontslagen, ging ik niet alleen naar huis met mijn nieuwe borstkas, maar was ik voor het eerst echt thuis gekomen in mijn lichaam
De twee weken die mijn revalidatie inleidden, maakten het pijnlijk duidelijk dat dagdagelijkse taken heel wat vragen van je lichaam. Toen ik mijn papa vertelde dat ik zin had in een ijsje, keek hij raar op, want normaal zou ik gewoon zelf naar de diepvries stappen om dat ijsje te nemen. Mijn mededeling was eigenlijk een vraag aan hem om de vriezer te openen, want mijn operatie had mijn borstspieren drastisch verzwakt waardoor ik die niet meer zelf kon open trekken. Ook de schuifdeur van mijn klerenkast opzij duwen of rechtkomen uit mijn bed, waren een hele opgave. Op momenten als deze werd ik er mij van bewust hoe hard mijn hele lijf elke dag samenwerkt zodat ik allerlei simpele taken kan uitvoeren.
Eenmaal de eerste veertien dagen voorbij waren, gingen mijn lichamelijke capaciteiten er snel op vooruit. De zogenaamde eenvoudige taken, werden ook in werkelijkheid weer gemakkelijker. Voor ik het wist, kon ik mijn armen weer volledig optillen, kon ik mijn lieve kat weer tegen mijn borst houden en kon ik dat ijsje weer zelf uit de vriezer halen. Ik realiseerde me nogmaals hoe krachtig dat lichaam van mij niet wel is. De kracht die het heeft om te genezen, om zich aan te passen en om het mijn thuis te kunnen noemen.

Volg Lou via Instagram

Lou

Hoe Lou zichzelf zou omschrijven? "Mijn naam is Lou. Ik ben 21 jaar en studeer Performance in KASK. Ondertussen breakdance ik al 10 jaar en ja, ik ben transgender (lacht)."

Aanbevolen artikelen