Coloumn: ‘Mijn ladylike lachje’

Elke maand schrijft Lou over de kleine en grote dingen uit zijn dagdagelijkse leven en welke rol zijn trans identiteit daarin speelt.

Mijn ladylike lachje

“Hoe voel jij je?” vraagt een man aan mij die al een beetje was aangeschoten. Ik bedenk me hoe aardig het is dat deze wildvreemde persoon zich bekommert om mijn gemoedstoestand. Ik wil hem vertellen over hoe ik het gevoel heb dat heel mijn leven op zijn plooien aan het vallen is. Hoe gelukkig ik ben dat ik net voor het eerst sinds mijn revalidatie vier uur aan een stuk gedanst heb en dat ik omringd ben door zoveel lieve mensen. Desondanks bleef mijn antwoord nog even uit, want het is niet gewoonlijk dat een onbekende persoon dit aan mij vraagt. “Ja, hoe voel ik me?”, herhaalde ik alsof ik het niet begreep. Ik had hem daadwerkelijk misverstaan, want zijn vraag kreeg plots een nieuwe wending wanneer hij zich verduidelijkte: “Voel jij je een man of een vrouw?”
Voordat ik aan mijn transitie begon, was deze vraag dagelijkse kost. De angst stroomde dan door heel mijn lichaam en mijn antwoord op de vraag bleef zoek. Mijn stem wilde telkens schreeuwen dat het antwoord net iets ingewikkelder is dan de twee keuzes die me aangereikt werden. Zodra ik mijn woorden zou uitspreken dan verraadt mijn toonhoogte me opslag. Ik ben een man, maar mijn stem zegt iets anders. Hoe leg je dat uit wanneer je niet weet of de andere je identiteit al dan niet gaat erkennen? 
Deze keer werd de binaire vraag mij voor het eerst gesteld sinds ik mijn hormoonbehandeling opstartte. Vanaf het moment van de behandeling ging ik er vanuit dat mensen mij nu wel sneller als man zouden ontvingen. De vraag kwam dus nogal onverwacht. Afgezien daarvan voelde ik mij niet nerveus. De harmonie tussen wie ik ben en hoe mijn stem nu klonk, brachten rust in het antwoord: “Ik ben een man”
De man begon zich uitvoerig te verontschuldigen voor zijn onnodige nieuwsgierigheid. Toch moest hij na zijn excuses nog een bedenking kwijt: “Je hebt een lach zoals die van een dame”.  
Het gebeurt wel vaker dat mensen mij attent maken op mijn vrouwelijke kenmerken. Alsof ze me willen waarschuwen voor mijn mannelijkheid die in het gedrang komt. Mag een man dan geen tekenen van vrouwelijkheid vertonen? Net zoals bij vrouwen komt ook man zijn met een ideaalbeeld. Maar waarom zou ik naar dat beeld streven wanneer ik ook gewoon mezelf kan zijn? Ik mag en zal best creatief zijn in hoe ik mijn mannelijkheid invul. Als mijn ladylike lachje daar deel van uitmaakt, dan lach ik die met veel plezier toe.

Volg Lou via Instagram

Lou

Hoe Lou zichzelf zou omschrijven? "Mijn naam is Lou. Ik ben 21 jaar en studeer Performance in KASK. Ondertussen breakdance ik al 10 jaar en ja, ik ben transgender (lacht)."

Aanbevolen artikelen