Coloumn: ‘Mannen of vrouwen: het zwakke geslacht?’

Net als in elk conflict, gaat ook de strijd om de onafhankelijkheid van de eicel gepaard met een bloedbad.

Elke maand schrijft Lou over de kleine en grote dingen uit zijn dagdagelijkse leven en welke rol zijn trans identiteit daarin speelt.

Mannen of vrouwen: het zwakke geslacht?

Net als in elk conflict, gaat ook de strijd om de onafhankelijkheid van de eicel gepaard met een bloedbad. Veel vrouwen herkennen hoogstwaarschijnlijk de pijn van dat maandelijkse gevecht in je buikholte of misschien zelfs helemaal niet. Naast vrouwen, kunnen mannen ook menstrueren. Deze maandelijkse bezoekjes doorstaan als man kan soms mentaal zwaar zijn, omdat deze cyclus niet bij mijn identiteit hoort. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat het voor de ene zwaarder is dan voor de andere, want de meeste mensen die menstrueren hebben tijdens deze periode verschillende klachten die onvergelijkbaar zijn met elkaar. De grootste klacht bij mij was de immense pijn van de krampen waardoor ik tweemaal in het ziekenhuis belande en een heuse morfine spuit kreeg toegediend. Was deze pijn zo erg of is dit het ultieme bewijs dat de klucht waar is dat mannen een lagere pijngrens hebben dan vrouwen? 
Ongeacht het antwoord, besloot ik hier iets aan te doen. De prikpil zou al mijn menstruatiepijn wegnemen en dat was ook het geval gedurende de eerste paar maanden. Daarna kwamen de negatieve bijwerkingen waarvoor de arts in kwestie me had gewaarschuwd. Enerzijds zou ik verdikken. Hoewel dit waarschijnlijk niet het effect is waarop we zitten te wachten, is het jammer dat verdikken als negatief wordt afgeschreven. Dat draagt alleen maar bij aan het voeden van vetfobie. De tweede bijwerking ervaarde ik wel als vervelend. Er zouden onregelmatige, tussentijdse bloedingen voorkomen die uiteindelijk zouden stoppen. Wat begon als af en toe een dagje bloeden, mondde uit in dagelijks inlegkruisjes gebruiken. Ik had niet langer een keer in de maand mijn regels, maar ik had ze verspreid over de hele maand.  Na een tijdje kwamen ook de typische krampen erdoor, maar deze waren in tegenstelling tot voorheen veel draagbaarder geworden.

Soms denk ik dat mijn lichaam zich onbewust afzet tegen elke vorm van vrouwelijkheid.

Soms denk ik dat mijn lichaam zich onbewust afzet tegen elke vorm van vrouwelijkheid. Dat die prikpil daarom maar niet deftig werkte. Dat ik mijn cyclus nooit heb geaccepteerd en dat ik daarom hevige pijn ken wanneer een eicel losbreekt, maar deze denkwijze is eerder een manier om toch nog maar eens te bevestigen aan mezelf dat ik trans genoeg ben. Al bestaat zoiets als ‘trans genoeg zijn’ helemaal niet. 
Vandaag ben ik al negen weken aan de testosteron. Dat betekent dat ik al twee maanden geen pijn meer heb gekend, noch bloedingen. Het voelt alsof deze twee maanden van euforie al een eeuwigheid hebben geduurd, alsof ik nooit een relatie heb gehad met eender welke vorm van menstruatie, ook al weet ik dat dit niet zo is.  
Die eicel die zo graag onafhankelijk wil zijn, wordt nu in toom gehouden dankzij mijn testosteronbehandeling. Wat een metafoor om toch maar te zeggen dat vrouwen nog te vaak onderdrukt worden door mannen, maar mannen supprimeren met een losgeslagen eicel zou hen pas echt duidelijk maken dat vrouwen niet het zwakkere geslacht zijn.

Volg Lou via Instagram

Lou

Hoe Lou zichzelf zou omschrijven? "Mijn naam is Lou. Ik ben 21 jaar en studeer Performance in KASK. Ondertussen breakdance ik al 10 jaar en ja, ik ben transgender (lacht)."

Aanbevolen artikelen